پل ارتباطی بین دنیای خانه های ساخته شده و نشده

خانه های ما به طور کلی چیزی بیشتر از جعبه های واقع بینانه حاوی زندگی روزمره ما هستند که مجموعه ای از اجسامی که هویت ما را مشخص می کنند را در خود جای داده و مشخصات نحوه ارتباط ما با دنیا را نمایش می دهند. به این دلیل است که طراحی خانه معمولا به نیازهای کاربردی اولویت می بخشد. اما اگر طراحی خانه شما به جای راهکارهای منطقی نیازهای کاربردی، از مکان منحصر به فردی که در آن زندگی می کنید سرچشمه می گرفت چه می شد؟ اگر مکانی که در آن استراحت می کنید، زندگی می کنید، یا حتی حمام شما براساس دستورات بزرگ تری چیده شده باشند چه می شود؟ اگر این نقطه شروع باشد، نتیجه چیزی شبیه این تصویر می شود. با اینکه هنوز ساخته نشده، این تفاسیر تصویری از ۱ پروژه با طراحی پلان بزرگ تر را شبیه سازی می کنند. این خانه که “خانه ۴ چشمی” نام دارد، توسط معمار ۱ شرکت مهندسی خلق شده، شرکتی که به ساخت خانه هایی با اعماق تجربی اعتقاد دارد. این نقشه کشی ساختمان برای خانواده ای ۴ نفره انجام شده. در این تفسیر، ترکیبی ساده و مینیمال از اشکال راست و مستقیم در چشم اندازی تند و تیز ظاهر شده اند.


البته ظواهر خارجی می تواند فریب دهنده باشد. اشکال ساده، تنوع و تجربه فضایی پیچیده را مخفی می کند. نقشه ساختمان از ۴ برج مرموز تشکیل شده، هرکدام جهت خاص خود را دارند که به صورت غیر رسمی روی طبقه همکف توسط اتاق های نشیمن زنجیر شده اند. این ۴ دیده بان از زمین صاف و بی سایه ای سر بر می آورند، و در محیطی طبیعی ساختمانی غیرعادی می سازند. هریک از این برج ها ۱ اتاق خواب خصوصی را در خود جای داده، موقعیت این اتاق ها به نحوی است که همراه با تامین سایه و ایجاد نوعی آبادی میان کویر، چشم انداز را نیز ثبت کند.


این معمار با تلفیق پر و خالی، باز و بسته، اشکال ابتدایی را با المان های بنیانی ساختمان (کف، سقف، دیوار، پنجره) همراه کرده تا تجربه ساکنان را دستکاری کند. اتاق نشیمنی که در زیر می بینید توسط ۲ دیوار زاویه دار محاصره شده و رو به جنوب غرب ساخته شده. زاویه دیوارها با زاویه چشم انسان به منظره هماهنگ است، تقریبا ۶۰ درجه، این ویژگی داخل و خارج را در یک چشم انداز وسیع به هم وصل می کند. معمار با اختصاص این زاویه به دیوارها به داخل خانه اجازه می دهد طی ساعات طولانی تری از روز نور را جذب کند و ثابت می کند که قدرت های بیشتری در کار طراحی داخلی ساختمان دخیل هستند. ساخت دیوارها با زاویه ای مستطیلی این رابطه را برهم می زد و فرصت ورود نور بیشتر به خانه را می گرفت. این زاویه در کنار تضاد پرقدرت بین محیط داخلی بدون پنجره و محیط خارجی پر از نور خورشید، چشم را به بیرون معطوف می کند.


فضای بین برج ها با اتاق های عمومی اعم از آشپزخانه، غذاخوری، نشیمن، ایوان و ورودی پر شده. این نقطه میانی که از طبقه بالا قابل دسترس می باشد، قابل نفوذترین هم هست. موقعیت آن بین سقف معلق و سطح زمین باعث می شود ناپایدار به نظر برسد، تقریبا مثل محل چادرزنی که زیر ۱ برزنت به دور از نور خورشید قرار گرفته. هدف از موقعیت این نقطه این بوده که به ساکنان اجازه تجربه بادهای متغیر، طوفان ها و هوای شبانگاهی داده شود. از تفکرات سنتی حریم، مرز شخصی و پناهگاه اجتناب شده تا با زمین ارتباط برقرار شود. اختلافی بین ساختمان، مصرف کننده و محیط زیست وجود دارد. هرکدام به نوع خود احساس شکنندگی دارند. فضای اصلی خانه توسط دیوارهای شیشه ای محاصره شده است. پایه های محکم برج ها و سقف نور را تلفیق می کنند. سایه های ترد زمان های مختلف روز را روی سطوح داخلی خانه نمایش می دهند، امواج متحرکی از سایه همراه با رنگ همیشه متغیر نور خورشید. مشخص کردن گذر زمان، محیط داخل را غنی کرده و ساکنان را مجبور به اطاعت از ریتم شبانه روزی محیط می کند. حرکت قدرتمندانه ای است چون ریشه در مسائل عمیق تری از خانه دارد. سوال های عمیق تری از ساکنان می پرسد. این رفتار محترمانه به نظر جالب می آید. پروژه به جای تسلیم شدن در برابر محیط زیست، به آن واکنش نشان می دهد.


نام هر برج از اتاق خواب یا صاحب اتاق خواب گرفته نشده، بلکه از موقعیت و جهت آن گرفته شده. اتاق خوابی که در زیر می بینید “طلوع خورشید” نام دارد، پنجره ای شکافی دارد و رو به شرق است. “اتاق خواب کوهستان” رو به رشته کوه هایی قرار گرفته که از جنوب پیداست. “اتاق خواب منظره شهر” رو به چراغ های شهری غرب قرار گرفته. “اتاق خواب آسمان” سقفی از شیشه دارد تا کیهان را به نمایش بگذارد. همه برج ها تقریبا هم اندازه بوده و فقط ۱ تخت در خود جای می دهند. فضای آن ها آرامش بخش و رهبانی است و حواس را سلب می کند. انعکاسی آرام تحمیل می کند. این ارتباطات عمیق تر به احتمال زیاد تنها راه کندن خود از روزمرگی و اتفاقات قابل پیش بینی زندگی است. بی شباهت به تجربه سفر نیست. وقتی از محیط آشنا و همیشگی جدا شویم حساس تر می شویم و تجربیات جدیدی کسب می کنیم. نتیجه آن خاطرات جاودانه و پرقدرت همیشگی است.


روش بالا رفتن و داخل هر برج شدن هم به دقت طراحی شده. برج های آسمان و کوهستان توسط پله های قیچی که ساختارهای متفاوتی دارند و از فضاهای میانی می گذرند، قابل دسترسی هستند. پله های دایره ای برای رسیدن به اتاق خواب چراغ های شهری است، و برای رسیدن به اتاق خواب طلوع خورشید باید از نردبانی که در زیر می بینید بالا رفت. حرکت عمودی در این روش تشویق می شود. درک مجزا بودن این اتاق خواب های شخصی از یکدیگر و از کره زمین را افزایش می دهد. روند صبحگاهی و شبانه ای مخصوص هر اتاق می سازد. به خواب رفتن در شب هنگام و بیدار شدن هنگام صبح اتفاقاتی مهم و تاکید شده هستند. طراحی اتاق خواب های این خانه صرفا برای استفاده انجام نشده، هدایای غیرمنتظره ای از تجربه به همراه دارند. هر اتاق طوری طراحی شده که توسط هر کسی قابل استفاده باشد. هیچ تفاوتی بین اتاق خواب اصلی، اتاق خواب مهمان یا کودک وجود ندارد. همه آن ها می توانند باتوجه به مزاج و روحیه هر فردی مورد قبول واقع شوند.


نمای ساختمان با رنگ سفید روشن پوشیده شده. بومی است که می توان مقابل آن تنوع بی نهایت نور خورشید، از نور گرم و خوشایند صبح گرفته، نور تند و نه چندان خوشایند وسط روز، تا نور آرامش بخش و زیبای غروب، را دید و از آن لذت برد. همانطور که در ورودی های به دقت ساخته شده سر درهای بیرون ساختمان پیداست، چشم انداز نمای ساختمان از داخل برج ها با قدرت کنترل شده.


فکر می کنم محبوب ترین راهکارهای معماری داخلی و نقشه کشی ساختمان از ابعاد مخفی، تقدیر نشده و دنیوی جهان ما استفاده می کنند، گذر زمان، تغییر فصول، آب و هوا، محاصره باد و نسیم، ایجاد تاریکی و لذت بردن از روشنایی. در این پروژه، روی تک تک این موارد تاکید و تمرکز شده.
ولی همچنان ساخته نشده.
احتمالا همینطور هم باقی می ماند، کلکسیونی از ایده ها در ۱ فضای دیجیتال، روی کاغذ و در تخیلات. ۱ رویا. شاید هم الهامات و ایده های این خانه و ساخت ارتباطات عمیق تری که ارائه شد در پروژه های شما جان تازه ای پیدا کند.

0 پاسخ ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

آیا می خواهید به بحث بپیوندید؟
در صورت تمایل از راهنمایی رایگان ما استفاده کنید!!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *