طراحی فضای غذاخوری برای آشپزخانه

طراحی فضای غذاخوری برای آشپزخانه

از آنجا که این خانه متعلق به دوره ۱۹۳۰، در یکی از مناطق انگلستان واقع شده، یکدست کردن ساختمان جدیدش با ساختمان اصلی دقت و ظرافت خاصی نیاز داشت. همچنین باید طوری طراحی می شد که پاسخگوی نیازهای متغیر خانواده هم باشد، یک روز باید بچه ها بی وقفه جلوی چشمتان باشند، و روز بعد نوجوانانی دارید که حریم خصوصی خودشان را می خواهند. روزی که معمار این مجموعه تصمیم گرفت پنج اتاق متصل به هم به این خانه اضافه کند، همه این نیازها را در نظر داشت. اما هدف اصلی طراحی فضای غذاخوری برای آشپزخانه بود که در ادامه با آن آشنا می شوید. به سه بخش پخت و پز، غذاخوری و استراحتگاه تقسیم شده و یک راه ارتباطی اصلی با خانه دارد. هاوکینز گفته : “باید به قدری بزرگ طراحی می شد که جای کافی برای یک خانواده پنج نفره را داشته باشد ولی همچنان دنج و صمیمی باشد”.


ساکنین خانه : یک خانواده پنج نفره
مکان : کمبریج، انگلستان
ابعاد آشپزخانه-غذاخوری : ۵۳ مترمربع
این خانواده حدود سه سال در این خانه زندگی کرده بودند، سپس تصمیم گرفتند طبقه همکف آن را گسترش بدهند و به همین خاطر با یک مشاور دکوراسیون داخلی تماس گرفتند. این معمار گفته : “وقت کافی برای اولویت بندی داشتند. به دنبال یک فضای دلباز و پرنور و خانوادگی بودند، نه یک بخش از گالری فروشگاه”.
“در طراحی بخش پخت و پز و غذاخوری، از منظره باغ و نور طبیعی آن بیشترین استفاده را بردیم”. یکی از دیوارها از درب و پنجره ساخته شده. دو پنجره سقفی هم، رابط محوطه بیرون و داخل خانه هستند. اما وظیفه چراغ های سقفی این است که محل غذاخوری و جزیره آشپزخانه را مشخص کنند.

طراحی فضای غذاخوری برای آشپزخانه

این طراح و تیمش تمام سعی خود را کردند که فضایی بی سر و ته و الکی بزرگ ایجاد نکنند. او می گوید : “هدف، داشتن آشپزخانه ای دلباز و پرنور بود، نه یک جای سرد و بی روح”. برای رسیدن به این هدف، باید از مصالحی مانند چوب، بتن و سرامیک استفاده می کردند. او همچنین گفته : “تا حد ممکن باید از مصالح طبیعی که با گذر زمان تغییری نمی کنند استفاده کرد”.
جزئیات طراحی هم در هویت بخشیدن به این فضا نقش مهمی داشتند. درب مجاور یخچال، قدیمی است. اما باقی درب ها جدید و بازتابی از سبک معماری اتاق هستند. هاوکینز می گوید : “درب ها مخلوطی از چند مدل هستند. بعضی از آن ها، بازیافتی درب های قدیمی خانه هستند و بقیه توسط پیمانکار سفارش و ساخته شده اند”. آجرهای دیوار، به شکل موزائیکی برش خورده اند.

دکوراسیون غذاخوری برای آشپزخانه

کانترهای کامپوزیت سفید و فن صیقلی، اجزایی هستند که آشپزخانه را معاصر کرده اند. اما جای دادن این فن در این فضا کار راحتی نبوده. طراح کوراسیون این پروژه می گوید : “می خواستیم حس و حال یک خانه اوایل قرن بیستم را در این فضا زنده کنیم. توازن درب و پنجره ها و چشم انداز باغ هم در این راه به ما کمک کرد”.

تیغه های سقف که وزن خانه را تحمل می کنند، هم یک عنصر معماری محسوب می شوند، هم یادآور معماری اولیه این خانه هستند. “آن ها را در معرض دید گذاشتیم تا مشخص شود قبلا دیوارها کجا بوده اند، مثل روح آشپزخانه قبلی و کوچک خانه است که روی سقف زندگی می کند. در ضمن نمی خواستیم یک سطح گچی بی شکل و شمایل داشته باشیم که مثل یک جعبه سفید و بی روح آن بالا بماند”. البته در این تصمیم گیری، اهداف کاربردی مساله هم در نظر گرفته شده. همانطور که این معمار به ما گفته، با این کار توانستند ارتفاع باقی قسمت های سقف را بیشتر کنند و درنتیجه ابعاد کلی را گسترش بدهند.

صندلی L توکار که در زیر می بینید، تعداد زیادی پریز برق را در خود جا داده و برای مهمانی های پرجمعیت کاربرد دارد. طراح این آشپزخانه می دانسته که این خانواده، برای صرف غذا معمولا دور این میز یا در پاسیو (در تابستان) دور هم جمع می شوند، و مهمانی های پرجمعیت زیادی هم برگزار می کنند.

در طراحی فضای غذاخوری برای آشپزخانه حذف کابینت های دیواری فوقانی، به بزرگ بودن این فضا کمک می کند. هاوکینز می گوید : “روی زمین فضای کافی برای نصب کابینت بود. و از آنجا که یک انباری مخصوص هم دارند، دیگر نیازی به کابینت فوقانی نبود”.

دیزاین غذاخوری برای آشپزخانه

نقطه کنجی که در زیر می بینید، مخصوص نشستن و استراحت کردن، یا صرف یک نوشیدنی طراحی شده. “در لبه بودن آن باعث ایجاد حس امنیت و آرامش می شود”. حفره ای که در دیوار می بینید، رو به اتاق غذاخوری رسمی باز می شود. وقتی والدین بخواهند به ساز زدن بچه ها گوش کنند یا آن ها را برای صرف شام صدا کنند، از این دریچه استفاده می کنند. این یکی از اصلی ترین ویژگی های طراحی هاوکینز بوده.

دربی که رو به باغ باز می شود، بین بخش غذاخوری و بخش پخت و پز قرار دارد. کوسن های رنگی هم طراوت و شادابی اتاق را تامین می کنند.

میز غذاخوری برای آشپزخانه

ساخت بخش دوم خانه، کمک کرده که ساختمان اصلی به باغ متصل شود. آن طور که هاوکینز می گوید، نکته مهم این بوده که وقتی درب ورودی باز می شود، تا انتهای خانه و باغ دیده شود.

هدف پروژه های این چنینی، معمولا ناپدید کردن مرز بین داخل و بیرون خانه است. اما خواسته این افراد برعکس این موضوع بوده. درخواستشان از هاوکینز، این بوده که اتاق های جدید مثل جزئی از خانه ساخته شوند، نه مثل یک فضای شیشه ای در انتهای ساختمان. فرق بین داخل و خارج خانه یعنی که از بهترین خصوصیات هر فضا نهایت استفاده را ببرید. هاوکینز عقیده دارد که : “در اغالب اوقات سال که هوای بیرون سرد و گرفته است، گرما و صمیمیت آشپزخانه پا برجاست. در تابستان هم می توان درب ها را باز کرد و پاسیو را مثل یک اتاق بیرونی به حساب آورد”.

این طراح می گوید : “باغ این خانه فضای زیبایی است. یکی از اولویت های ما این بود که به مشتری کمک کنیم از این فضا نهایت استفاده را ببرد”. وقتی از وسط باغ به خانه نگاه کنیم، کاملا مشخص است که این بخش اضافه شده، چقدر با باقی خانه هماهنگی دارد. “به دلیل قوانین حفاظتی این منطقه، ظاهر ساختمان اصلی و ساختمان جدید باید دقیقا عین هم می بود. اما اگر این قانون وجود نداشت هم همین کار را می کردیم”.

0 پاسخ ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

آیا می خواهید به بحث بپیوندید؟
در صورت تمایل از راهنمایی رایگان ما استفاده کنید!!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *