مبلمان عصر ویکتوریا

مبلمان کلاسیک عصر ویکتوریا

به مبلمان های اواسط قرن نوزدهم (۱۸۵۰) تا اواخر قرن بیستم  در دکوراسیون داخلی  معمولا «ویکتوریایی» گفته می‌شود . در حقیقت عصر ویکتوریا ، عصر تنوع و التقاط گل‌چین‌گرایی  در دکوراسیون بود. در ابتدا، هیچ سبک واحدی غالب نبود. درواقع مبلمان، تحت تاثیر سه عامل کاملا متفاوت تشکیل شد که عبارت بود از احیای سبک‌های گذشته، واکنش به عصر ماشین و فن آوری  و نوآوری در مواد و مصالح و فنون. در عصر ویکتوریا ، مبل‌سازان برای پیدا کردن و یافتن چیزی که الهام‌بخش ذهن آن ها  باشد و خلاقیتی در این صنعت به شمار آید ، به بررسی در تاریخ پرداختند. پس از جست و جو و تفحص در تاریخ، سبک‌های سنتی مانند گوتیک، رنسانس و روکوکو به سرعت یکی پس از دیگری ظاهر شدند. علاقه خالقان این سبک به گذشته، منجر به ساخت مبلمان های بزرگ از جنس چوب ماهون یا بلسان بنفش و تزیین فراوان آن برای دکوراسیون و طراحی داخلی شد تا با اتاق‌های بزرگ و آذین شده فراوان  و با اکسسوری های متفاوت  آن عصر در دکوراسیون ، هماهنگی و همخوانی  داشته باشد . جان بلتر ، مبل‌سازی است که نامش با عصر احیاء  مقارن شده است. صندلی‌ها برای تزیین،  حکاکی و سوراخ شده‌ است، نیمکت‌ها و میزها  نمایانگر سبک اواسط قرن نوزده است.
در دهه ۱۸۶۰، در واکنش به مبلمان احیاء که عده‌ای آن را کالایی سرسری می‌دانستند که در زیر سطوح ماهرانه پنهان شده است،  چند صنعتگر، بازگشت به مبلمان «شرافتمندانه» را پبرای معماری و دکوراسیون داخلی یشنهاد کردند. از هنرمندان این اصلاح، یک معمار انگلیسی به نام چارلز ایست‌لیک است که از سبک مبلمان هندسی ساده با ساختار مرغوب و حداقل تزئینات حمایت می‌کرد. در دهه ۱۸۹۰، گوستاو استیکلی در مبلمان نمونه خود، نمای دیگری ارائه داد، این گونه که  قطعات ساده و گوشه‌دار چوب بلوط را با بندهای قابل مشاهده و سایر نشانه‌های کار دستی باقی مانده در آن به معرض نمایش گذاشت. در مبلمان زیبایی شناختی یا هنری مانند آنچه توسط برادران هرتر  ساخته می‌شد، فرم‌های ساده با آرایش‌های غنی و طبیعت‌گرایانه ترکیب می‌شدند. این امر در سال‌های پایانی قرن نوزده و سال‌های آغازین قرن بیستم، راه را برای خطوط حسی  یا ارگانیک مبلمان های  هنری جدید هموار کرد؛به طوری  که در سرتاسر اروپا و آمریکا به سبک‌های ملی بدیع تبدیل  شد و در دکوراسیون منزل به کار رفت.
قرن نوزده، عصر نوآوری نیز بود. تشک‌هایی که درون  آن ،فنر کار شده بود، در دهه ۱۸۵۰ پا به عرصه وجود گذاشت و بستر  خواب آسوده تری را خلق کرد و زیبایی بیشتری به دکوراسیون اتاق خواب بخشید. در سال ۱۸۴۰، میشل تونه کشف کرد که می‌توان با بخار، چوب را شکل داد و به این ترتیب، در یک کارخانه اتریشی، کاناپه‌ها و صندلی‌های دارای چوب خمیده را تولید کرد. ترکه چوب، چدن و اشیای غیرعادی مانند شاخ حیوانات، به عنوان مواد مبل‌سازی مورد استفاده قرار گرفتند، انقلاب صنعتی موجب پیدایش کارخانه‌هایی شد که در آنها، مبلمان جذاب و ارزان برای خانه‌های معمولی، تولید انبوه می‌شد.

مبل ویکتوریا

victoria-sofa-set1

  VICTORIYA SOFA2 VICTORIYA SOFA.jpg12

VICTORIYA SOFA.jpg3

 

0 پاسخ ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

آیا می خواهید به بحث بپیوندید؟
در صورت تمایل از راهنمایی رایگان ما استفاده کنید!!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *